Wednesday, March 29, 2017

Σύντομη ενημέρωση από τη δίκη για την ανακατάληψη της Villa Amalias

https://athens.indymedia.org/post/1571237/
Λίγο πριν τις 16.00 της 28ης Μάρτη, η έδρα ανακοίνωσε -λόγω παρέλευσης ωραρίου- την αναβολή της δίκης των 91 συντρόφων και συντροφισσών για τις 15 Νοέμβρη 2017, ενώ προηγουμένως και για  πολλές ώρες είχε χρονοτριβήσει κάνοντας το παν έτσι ώστε η δίκη να μην ξεκινήσει. Από τις 9 το πρωί και καθ' όλη τη διάρκεια, εκατοντάδες αλληλλέγγυοι και αλληλέγγυες πλαισίωσαν την συγκέντρωση Αλληλεγγύης στο προαύλιο χώρο των δικαστηρίων της Ευελπίδων.
Υπενθυμίζεται ότι στην ανακατάληψη της Villa Amalias στις 9 Γενάρη 2013 συμμετείχαν οι 91 σύντροφοι και συντρόφισσες που είχαν κληθεί να δικαστούν χθες καθώς και ένας ανήλικος (τότε) σύντροφος ο οποίος και καταδικάστηκε από το δικαστήριο ανηλίκων σε χρηματικό πρόστιμο.
Αλληλεγγύη στους συντρόφους και τις συντρόφισσες. 
Αλληλεγγύη στις Καταλήψεις και όλες τις εστίες Αγώνα που συνεχίζουν να δέχονται επιθέσεις από τις κάθε λογής εξουσίες και αφεντικά.

Saturday, March 25, 2017

Δίκη για την ανακατάληψη της Villa Amalias - Τρίτη 28 Μαρτίου 2017, 9 πμ, Δικαστήρια Ευελπίδων


Οι καταλήψεις είναι οδοφράγματα απέναντι στον πολιτισμό της εξουσίας, της εκμετάλλευσης και την επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού.
Είναι ορµητήρια αγώνα και εργαστήρια αυτοοργάνωσης, πολιτικής ζύµωσης και αλληλοβοήθειας. Αποτελούν αναπόσπαστο κοµµάτι των κοινωνικών και ταξικών αγώνων και είναι σηµεία επικοινωνίας για τους αντιστεκόµενους και τους καταπιεσµένους. Η κατάληψη villa amalias στα 23 χρόνια του ταξιδιού της αποτέλεσε σηµείο αναφοράς για το αντιφασιστικό/αναρχικό/αντιεξουσιαστικό κίνηµα.
Το Δεκέµβρη του 2012 στο πλαίσιο ενός ακροδεξιού και αντιεξεγερτικού παραληρήµατος το κράτος στοχοποιεί τις καταλήψεις ως εστίες ανοµίας και εκκενώνει κάποιες από αυτές. Στις 20/12 το κράτος προχωράει στην εκκένωση της κατάληψης Villa Amalias. Στις 9/1/13 το πρωί 92 σύντροφοι και συντρόφισσες κινούµενοι συλλογικά και αποφασιστικά ανακαταλάβαµε το κτίριο της villas, στέλνοντας ένα µήνυµα αντίστασης και αλληλεγγύης, απέναντι στην επέλαση της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Μετά από µερικές ώρες ειδικές δυνάµεις της αστυνοµίας εισβάλλουν στο κτήριο και συλλαµβάνουν τους 93 αγωνιστές-τριες.
Στις 28 Μάρτη 2017 δικαζόµαστε για την κίνηση της ανακατάληψης της villa amalias και δηλώνουµε οτι διαταράξαµε την πολεµική ειρήνη του καθεστώτος και παραµείναµε απείθαρχοι/-ες απέναντι στη συνθήκη έκτακτης ανάγκης και τις εξουσιαστικές επιταγές για εξατοµίκευση και υποταγή. Σταθερά αλληλέγγυοι-ες στις καταλήψεις και στους αυτοδιαχειριζόµενους χώρους, που και αυτή την περίοδο δέχονται επιθέσεις από τις κάθε λογής εξουσίες και αφεντικά.
Στο έγκλημα του αγώνα για ένα κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας δηλώνουμε συνειδητά συνένοχοι/-ες
ΔΙΚΗ: Τρίτη 28 Μαρτίου 2017, 9πµ Δικαστήρια Ευελπίδων
 Σύντροφοι-συντρόφισσες που συμμετείχαμε στην ανακατάληψη της Villa Amalias

Thursday, September 15, 2016



Και έγιναν τελικά μετά από 3,5 χρόνια, τα εγκαίνια του από πολλές πλευρές συμβόλου της δημοτικής και εκτελεστικής αρχής, 2ου Λυκείου, εκεί δηλαδή που στεγάζονταν για σχεδόν 23 χρόνια η κατάληψη Βίλα Αμαλίας. Με τους αρμόζοντες εορτασμούς, δηλαδή με κλούβες των Ματ να φυλάνε το δήμαρχο και γενικώς μια μούγκα μέσα στην στρούγκα, αλλά βεβαίως μοιρασμένα δελτία τύπου, φωτογραφίες τεχνοκρατικού πάρτυ και μια ατμόσφαιρα «πάρτε τα άπλυτοι» από τους μαχητές του διαδικτύου. Πανηγυρίζουν (δικαιολογημένα) αφού τελείωσαν το έργο. Σαν να τους κυνηγούσε κάποιος...

Και τώρα…Λίγα Λόγια για το έργο.
Καταρχήν αυτό το έργο δεν υπήρχε πουθενά πριν την εκκένωση. Ούτε σα σχέδιο, ούτε σαν προσχέδιο, ούτε σα μελέτη, ούτε σαν τίποτα.  Εγκρίθηκε και επισπεύτηκε με διαδικασίες εξπρές επιβεβαιώνοντας ότι  το διακύβευμα (η κατάληψη, ο συμβολισμός της και το αλληλέγγυο κίνημα) θα πουλούσε ακριβά το τομάρι του. Κοστολογήθηκε στα 3.005.000 ευρώ για ένα λύκειο 180 μαθητών σε ένα δήμο που δεν έχει δαπανήσει, τα τελευταία τέσσερα χρόνια, πάνω από 150 ευρώ ανά μαθητή για την «ποιότητα»  των σχολικών κτιρίων που στεγάζουν τους  υπόλοιπους δεκάδες χιλιάδες μαθητές  που φοιτούν σε αυτά. Σε μια περιοχή που δεν περίμενε την κρίση για να πεινάσει. Σε μια εποχή, που κλάσματα αυτού του ποσού αποτελούν πρόκληση.  Αυτά τα λεφτά τα είχαν για την  «κάβα» τους και σπάσανε χωρίς δεύτερη σκέψη τον κουμπαρά τους αρκεί «να φύγουν αυτοί οι γαμημένοι αναρχικοί από εκεί». Σαν κάποιος να τους κυνηγούσε…. Τα λεφτά βέβαια ήταν όλα (σχεδόν) ΕΣΠΑ. Καμία έκπληξη. Πάντα αυτό κάνουν. Τρώνε επιδοτήσεις και χέζουνε μπουλντόζες.
Στα δελτία τύπου τους βέβαια βλέπουμε και ακούμε μια πιστή απόδοση της πανάρχαιας λογικής(τους), ότι την ιστορία τη γράφει ο νικητής. Διαβάζουμε για καταστροφικές πυρκαγιές στο κτίριο, χωρίς βέβαια να αναφέρονται ούτε οι συνεχείς εχθροπραξίες με τους μισθοφόρους των ναζί, ούτε οι εμβληματικές συλλογικές εργασίες αποκατάστασης του κτιρίου, πραγματικό μάθημα αλληλεγγύης και συλλογικού πείσματος, κάτι που είδαν όλοι όσοι ήταν μπροστά, αλληλέγγυοι, γείτονες, περαστικοί  και αντίπαλοι (του δημάρχου συμπεριλαμβανομένου). Διαβάζουμε και ακούμε για ένα κτίριο που θα κατέρρεε, διαπιστώνοντας ένα νοηματικό κενό που αφορά στο διάστημα 1990-2012 και στο αναπάντητο ερώτημα, γιατί δεν κατέρρευσε τότε, ιδιαίτερα με τη θορυβώδη παρουσία εκεί μέσα όχι 180 πειθήνιων μαθητών, αλλά 700, 800, ή 1000 πάνκηδων;  Ποιος το στήριζε τόσα χρόνια; Η απάντηση, στην πραγματικότητα είναι γνωστή. Το στήριζαν οι ίδιοι που το ζωντάνευαν. Η αστείρευτη δεξαμενή έμψυχου υλικού της Bίλας, που ανάμεσα σε όλα τα υπόλοιπα, συμμάζευε, ξεμπάζωνε, έχτιζε, σοβάτιζε, έτριβε, αστάρωνε και έβαφε, υποστήριζε δοκάρια και ταβάνια, έξυνε αποκαίδια. Και έστηνε και εκδηλώσεις. Και στέγαζε και τυπογραφεία. Χωρίς ΕΣΠΑ, χωρίς καμιά διαπραγμάτευση με οποιαδήποτε αρχή, χωρίς πολλά- πολλά. Με τους φίλους της και τους συντρόφους της.

Ο Δήμαρχος που έθαβε με ξένα κόλυβα.
Και μπροστάντζα σε αυτήν την νέα παράσταση «αποκατάστασης» του κτιρίου, ο δήμαρχος Αθηναίων, ο Καμίνης. Κρίμα. Εν τη απουσία του υπευθύνου (συγκυβέρνηση νδ, πασοκ, δημαρ) και  του απαιτητικού κοινού (επιτροπή αγ. Παντελεήμονα, τέως τραμπούκοι- νυν βουλευτές χ.α), μέλη όλοι ενός αδηφάγου πολιτικού θιάσου που τρώει (ή μισθώνει) τα παιδιά του, έμεινε αυτός που έμαθε εμβρόντητος την είδηση της εκκένωσης της κατάληψης τηλεφωνικώς, να πανηγυρίζει μόνος, σαν τον μικρό αδερφό του κυνηγού, στο κουφάρι ενός άλλοτε ζωντανού κτιρίου. Να ανεβαίνει τη ρέπλικα της άλλοτε δονούμενης, κατεδαφισμένης πλέον, μαρμάρινης σκάλας. Για μια απόφαση που πήραν άλλοι, με λεφτά που πλήρωσαν άλλοι, ενάντια σε κάποιους από τους οποίους κλειδωνόταν μέσα στο γραφείο του, μέσα στο ίδιο το δημαρχικό του «μέγαρο» για να αποφύγει... Κακόμοιρος.
          Φαίνεται σαν να έχει περάσει πολύς καιρός, αλλά δεν είναι έτσι. Από τότε που οι «φυτευτές» επιτροπές κατοίκων απαιτούσαν την απομάκρυνση από την περιοχή όλων των μεταναστών και της Βίλα Αμαλίας. Από τότε που οι μπάτσοι μαζί με τους φασίστες έκαναν αλλεπάλληλες επιθέσεις στο σπίτι, τρώγοντας ισάριθμες φορές  τα μούτρα τους. Από τότε που ο νυν πρωθυπουργός, τότε υποψήφιος δήμαρχος, έψαχνε γωνία να κρυφτεί στο λύκειο της οδού Μάγιερ μετά τις μαλακίες που συνυπέγραφε για την τύχη του κτιρίου της κατάληψης (μετά βέβαια υπέγραψε άλλα πράγματα, απείρως χειρότερα, αλλά το παιδί έδειχνε από  τότε…). Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που άνθρωποι όλων των εξουσιών και όλων των παρατάξεων, αποφάσισαν την κατά μέτωπο επίθεση στη Βίλα. Αλήθεια, το έργο τελείωσε πολύ γρήγορα. Σαν να τους κυνηγούσε κάποιος…

Όπως και να έχει, τα πράγματα συνεχίζονται. Οι πλατείες τις περιοχής παραμένουν στα χέρια των αγωνιστών και των αδυνάμων, οι κινήσεις αλληλεγγύης  μετά την εκκένωση της κατάληψης είναι κάτι που δε θα ξεχάσουμε ούτε εμείς αλλά ούτε και αυτοί, και όσο αφορά το σχολείο…
Σας ενημερώνουμε ότι τα σπουδαιότερα και σημαντικότερα μαθήματα στο κτίριο της Βίλας  δυστυχώς δεν τα προλάβατε. Τα μαθήματα της μάχης απέναντι στο άδικο, της πολιτισμικής, άρα και της πολιτικής αυτοοργάνωσης, της ακηδεμόνευτης δημιουργίας, του σεβασμού στον αδύναμο, της έχθρας στο κυρίαρχο, της μη παραίτησης, του οράματος, της υπεράσπισης της διαφορετικότητας με τσαμπουκά, της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας, δεν παραδίδονται πλέον στη γωνία Αχαρνών και Χεύδεν.
Να ανησυχείτε όμως. Υπάρχουν χιλιάδες αριστούχοι τελειόφοιτοι.
Πράγματι, σας κυνηγάει κάποιος…

Βίλα Αμαλίας
09 2016

Pour Villa Amalias

Finalement, il y a eu, au bout de 3 ans et demi, l'inauguration du 2e Lycée d’Athènes dans le bâtiment qui a abrité près de 23 ans le squat Villa Amalias, cible par plusieurs aspects de l'autorité municipale et exécutive. Avec les célébrations d’usage, cars de CRS pour protéger le maire ; le tout dans un climat «silence dans la bergerie», mais aussi avec des communiqués de presse, des photos et une ambiance de fête technocratique du type «on vous a bien enculés sales cons» chez les «combattants» de l'Internet. Ils font la fête (et c’est compréhensible) une fois le boulot terminé. Comme si quelqu'un était à leur poursuite ...

Et maintenant ... Quelques mots sur le scénario

D’abord tout ce travail n’existait nulle part avant l'évacuation. Ni comme projet ni comme esquisse de plan ni étude ou quoi que ce soit. Il a été approuvé et accéléré par des procédures express confirmant que les enjeux (le squat, son symbolisme et le mouvement de solidarité) allaient vendre chèrement leur peau. La mairie a calculé un prix de revient de 3.005.000 EUR pour une école de 180 élèves dans une municipalité qui n’a jamais, au cours des quatre dernières années, dépensé plus de 150 € par étudiant pour la «qualité» des bâtiments scolaires abritant des dizaines de milliers d'autres étudiants. Dans un quartier qui n’a pas attendu la crise pour mourir de faim. A un moment ou des miettes de ce montant constituent une provocation. Ils avaient cet argent dans la «cave» et ils ont brisé leur tirelire sans une seconde pensée ; il leur suffisait que «ces anarchistes fils de putes partent de là». Comme si quelqu'un les chassaient…  L'argent venait bien sûr (presque tout) du «Pacte d'entreprise pour le Cadre de développement» (ESPA). Pas de surprise. Comme d’habitude. Manger des subventions et chier des bulldozers.

Dans leurs communiqués de presse on voit et on entend un compte rendu fidèle à la logique ancienne (la leur aussi) d’après laquelle l'histoire est écrite par le vainqueur. On parle des incendies dévastateurs pour le bâtiment, sans mentionner bien sûr ni les combats continus contre les mercenaires nazis ni les travaux collectifs emblématiques pour la  restauration du bâtiment qui étaient une vraie leçon de solidarité et d'obstination collective, chose vue par tous, les solidaires, les voisins, les passants et les opposants (y compris le maire). Nous lisons et entendons parler d'un bâtiment qui allait s'effondrer mais on constate un vide conceptuel sur la période 1990-2012 et sur la question sans réponse : alors pourquoi le bâtiment ne s’est pas effondré à l’époque, surtout en présence bruyante, pas des 180 étudiants dociles, mais plutôt des 700, 800 ou 1000 punks? Qui l’a préservé toutes ces années? La réponse est en fait connue. C’étaient les mêmes qui l’animaient et le préservaient. Le réservoir inépuisable des êtres vivants de la Villa qui, entre autres, arrangeaient, débarrassaient les débris, construisaient, plâtraient, frottaient, doublaient et peignaient, renforçaient les poutres de support et les toits, raclaient les restes des cendres. Et organisaient des événements. Et logeaient des imprimeries. Sans fonds européens, sans aucune négociation avec une autorité, sans faire de bruit. Avec leurs amis et leurs compagnons.

Et le pantin dans ce nouveau spectacle de «restauration» du bâtiment c’est le maire de la ville, Kaminis. Dommage. Il a dit avoir appris «stupéfait» les nouvelles de l'évacuation du squat par téléphone. Et maintenant, lui seul, en l'absence du responsable (le gouvernement de coalition à l’époque de l’évacuation -parti de droite, parti socialiste, parti de la gauche démocratique) et du public exigeant (le comité fasciste de Agios Panteleymonas, les ex assassins et maintenant députés de parti nazi de l’Aube Dorée), tous membres d’une troupe politique avare qui mange (ou loue) ses enfants, a célébré l’inauguration, comme le petit frère du chasseur, devant la carcasse d'un bâtiment jadis vivant. Et il a monté la réplique de l'escalier de marbre, vibrant avant, démoli aujourd'hui. Après une décision prise par d'autres, avec de l'argent payé par d'autres, contre tous ceux à cause desquels il se verrouillait dans son bureau, dans son propre «palais» de mairie pour les éviter ... Pauvre type.

On dirait qu’il y a si longtemps, mais non. Depuis que les comités de résidents «plantés» exigeaient l’élimination de la région de tous les migrant.e.s et de la Villa Amalias. Depuis que les flics avec les fascistes faisaient des attaques répétées à la maison, en se cassant la gueule à chaque fois. Depuis que le premier ministre actuel, alors candidat à la mairie, était à la recherche de coin pour se cacher dans le lycée de la rue Mayer après la merde qu’il a signée pour le sort du bâtiment du squat (bien sûr après il a signé d'autres choses, infiniment pires, mais l'enfant semblait alors...) Pas si longtemps que les gens de tous les pouvoirs et toutes les factions, ont décidé d’exécuter une attaque de front à Villa Amalias. Certes, le travail a été terminé très rapidement. Comme si quelqu'un était à leur poursuite ...

Quoi qu'il en soit, les choses continuent. Les places de la région restent dans les mains des combattants et des dépourvus et les mouvements de solidarité après l'évacuation est quelque chose que nous n’oublierons pas, ni nous ni eux non plus, et en ce qui concerne l'école...

S'il vous plaît notez que malheureusement vous avez manqué les cours les plus grands et les plus importants dans le bâtiment de Villa Amalias. Les leçons de la lutte contre l’injustice, de l'auto-organisation culturelle et donc politique, de la création sans patron, du respect pour le plus faible, de l’opposition au dominant, de la non résignation, de la vision, de la défense de la diversité avec du dynamisme, de la solidarité et de la camaraderie ne sont plus livrées au coin de la rue Acharnon et Heyden.

Mais ne vous inquiétez pas. Il y a des milliers de lauréats diplômés. C’est vrai, il y a quelqu'un qui vous poursuit...

Villa Amalias

Septembre 2016





Και έγιναν τελικά μετά από 3,5 χρόνια, τα εγκαίνια του από πολλές πλευρές συμβόλου της δημοτικής και εκτελεστικής αρχής, 2ου Λυκείου, εκεί δηλαδή που στεγάζονταν για σχεδόν 23 χρόνια η κατάληψη Βίλα Αμαλίας. Με τους αρμόζοντες εορτασμούς, δηλαδή με κλούβες των Ματ να φυλάνε το δήμαρχο και γενικώς μια μούγκα μέσα στην στρούγκα, αλλά βεβαίως μοιρασμένα δελτία τύπου, φωτογραφίες τεχνοκρατικού πάρτυ και μια ατμόσφαιρα «πάρτε τα άπλυτοι» από τους μαχητές του διαδικτύου. Πανηγυρίζουν (δικαιολογημένα) αφού τελείωσαν το έργο. Σαν να τους κυνηγούσε κάποιος...

Και τώρα…Λίγα Λόγια για το έργο.
Καταρχήν αυτό το έργο δεν υπήρχε πουθενά πριν την εκκένωση. Ούτε σα σχέδιο, ούτε σαν προσχέδιο, ούτε σα μελέτη, ούτε σαν τίποτα.  Εγκρίθηκε και επισπεύτηκε με διαδικασίες εξπρές επιβεβαιώνοντας ότι  το διακύβευμα (η κατάληψη, ο συμβολισμός της και το αλληλέγγυο κίνημα) θα πουλούσε ακριβά το τομάρι του. Κοστολογήθηκε στα 3.005.000 ευρώ για ένα λύκειο 180 μαθητών σε ένα δήμο που δεν έχει δαπανήσει, τα τελευταία τέσσερα χρόνια, πάνω από 150 ευρώ ανά μαθητή για την «ποιότητα»  των σχολικών κτιρίων που στεγάζουν τους  υπόλοιπους δεκάδες χιλιάδες μαθητές  που φοιτούν σε αυτά. Σε μια περιοχή που δεν περίμενε την κρίση για να πεινάσει. Σε μια εποχή, που κλάσματα αυτού του ποσού αποτελούν πρόκληση.  Αυτά τα λεφτά τα είχαν για την  «κάβα» τους και σπάσανε χωρίς δεύτερη σκέψη τον κουμπαρά τους αρκεί «να φύγουν αυτοί οι γαμημένοι αναρχικοί από εκεί». Σαν κάποιος να τους κυνηγούσε…. Τα λεφτά βέβαια ήταν όλα (σχεδόν) ΕΣΠΑ. Καμία έκπληξη. Πάντα αυτό κάνουν. Τρώνε επιδοτήσεις και χέζουνε μπουλντόζες.
Στα δελτία τύπου τους βέβαια βλέπουμε και ακούμε μια πιστή απόδοση της πανάρχαιας λογικής(τους), ότι την ιστορία τη γράφει ο νικητής. Διαβάζουμε για καταστροφικές πυρκαγιές στο κτίριο, χωρίς βέβαια να αναφέρονται ούτε οι συνεχείς εχθροπραξίες με τους μισθοφόρους των ναζί, ούτε οι εμβληματικές συλλογικές εργασίες αποκατάστασης του κτιρίου, πραγματικό μάθημα αλληλεγγύης και συλλογικού πείσματος, κάτι που είδαν όλοι όσοι ήταν μπροστά, αλληλέγγυοι, γείτονες, περαστικοί  και αντίπαλοι (του δημάρχου συμπεριλαμβανομένου). Διαβάζουμε και ακούμε για ένα κτίριο που θα κατέρρεε, διαπιστώνοντας ένα νοηματικό κενό που αφορά στο διάστημα 1990-2012 και στο αναπάντητο ερώτημα, γιατί δεν κατέρρευσε τότε, ιδιαίτερα με τη θορυβώδη παρουσία εκεί μέσα όχι 180 πειθήνιων μαθητών, αλλά 700, 800, ή 1000 πάνκηδων;  Ποιος το στήριζε τόσα χρόνια; Η απάντηση, στην πραγματικότητα είναι γνωστή. Το στήριζαν οι ίδιοι που το ζωντάνευαν. Η αστείρευτη δεξαμενή έμψυχου υλικού της Bίλας, που ανάμεσα σε όλα τα υπόλοιπα, συμμάζευε, ξεμπάζωνε, έχτιζε, σοβάτιζε, έτριβε, αστάρωνε και έβαφε, υποστήριζε δοκάρια και ταβάνια, έξυνε αποκαίδια. Και έστηνε και εκδηλώσεις. Και στέγαζε και τυπογραφεία. Χωρίς ΕΣΠΑ, χωρίς καμιά διαπραγμάτευση με οποιαδήποτε αρχή, χωρίς πολλά- πολλά. Με τους φίλους της και τους συντρόφους της.

Ο Δήμαρχος που έθαβε με ξένα κόλυβα.
Και μπροστάντζα σε αυτήν την νέα παράσταση «αποκατάστασης» του κτιρίου, ο δήμαρχος Αθηναίων, ο Καμίνης. Κρίμα. Εν τη απουσία του υπευθύνου (συγκυβέρνηση νδ, πασοκ, δημαρ) και  του απαιτητικού κοινού (επιτροπή αγ. Παντελεήμονα, τέως τραμπούκοι- νυν βουλευτές χ.α), μέλη όλοι ενός αδηφάγου πολιτικού θιάσου που τρώει (ή μισθώνει) τα παιδιά του, έμεινε αυτός που έμαθε εμβρόντητος την είδηση της εκκένωσης της κατάληψης τηλεφωνικώς, να πανηγυρίζει μόνος, σαν τον μικρό αδερφό του κυνηγού, στο κουφάρι ενός άλλοτε ζωντανού κτιρίου. Να ανεβαίνει τη ρέπλικα της άλλοτε δονούμενης, κατεδαφισμένης πλέον, μαρμάρινης σκάλας. Για μια απόφαση που πήραν άλλοι, με λεφτά που πλήρωσαν άλλοι, ενάντια σε κάποιους από τους οποίους κλειδωνόταν μέσα στο γραφείο του, μέσα στο ίδιο το δημαρχικό του «μέγαρο» για να αποφύγει... Κακόμοιρος.
          Φαίνεται σαν να έχει περάσει πολύς καιρός, αλλά δεν είναι έτσι. Από τότε που οι «φυτευτές» επιτροπές κατοίκων απαιτούσαν την απομάκρυνση από την περιοχή όλων των μεταναστών και της Βίλα Αμαλίας. Από τότε που οι μπάτσοι μαζί με τους φασίστες έκαναν αλλεπάλληλες επιθέσεις στο σπίτι, τρώγοντας ισάριθμες φορές  τα μούτρα τους. Από τότε που ο νυν πρωθυπουργός, τότε υποψήφιος δήμαρχος, έψαχνε γωνία να κρυφτεί στο λύκειο της οδού Μάγιερ μετά τις μαλακίες που συνυπέγραφε για την τύχη του κτιρίου της κατάληψης (μετά βέβαια υπέγραψε άλλα πράγματα, απείρως χειρότερα, αλλά το παιδί έδειχνε από  τότε…). Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που άνθρωποι όλων των εξουσιών και όλων των παρατάξεων, αποφάσισαν την κατά μέτωπο επίθεση στη Βίλα. Αλήθεια, το έργο τελείωσε πολύ γρήγορα. Σαν να τους κυνηγούσε κάποιος…

Όπως και να έχει, τα πράγματα συνεχίζονται. Οι πλατείες τις περιοχής παραμένουν στα χέρια των αγωνιστών και των αδυνάμων, οι κινήσεις αλληλεγγύης  μετά την εκκένωση της κατάληψης είναι κάτι που δε θα ξεχάσουμε ούτε εμείς αλλά ούτε και αυτοί, και όσο αφορά το σχολείο…
Σας ενημερώνουμε ότι τα σπουδαιότερα και σημαντικότερα μαθήματα στο κτίριο της Βίλας  δυστυχώς δεν τα προλάβατε. Τα μαθήματα της μάχης απέναντι στο άδικο, της πολιτισμικής, άρα και της πολιτικής αυτοοργάνωσης, της ακηδεμόνευτης δημιουργίας, του σεβασμού στον αδύναμο, της έχθρας στο κυρίαρχο, της μη παραίτησης, του οράματος, της υπεράσπισης της διαφορετικότητας με τσαμπουκά, της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας, δεν παραδίδονται πλέον στη γωνία Αχαρνών και Χεύδεν.
Να ανησυχείτε όμως. Υπάρχουν χιλιάδες αριστούχοι τελειόφοιτοι.
Πράγματι, σας κυνηγάει κάποιος…

Βίλα Αμαλίας
09 2016

Friday, June 17, 2016

Σύντομη ενημέρωση από τη δίκη για την ανακατάληψη της Villa Amalias

https://athens.indymedia.org/post/1560281/

Λίγο πριν τις 16.00 ολοκληρώθηκε στα δικαστήρια της Ευελπίδων η διαδικασία που ξεκίνησε στις 9 το πρωι  εναντίον των 92 συντρόφων και συντροφισσών για την ανακατάληψη  της Villa Amalias, με την παρουσία εκατοντάδων αλληλέγγυων έπειτα από καλέσματα πολιτικών ομάδων, αυτοδιαχειριζόμενων στεκιών και καταλήψεων.
Ήδη από το πρωί, οι κατηγορούμενοι-ες είχαν δηλώσει στο δικαστήριο την πρόθεση τους να δικαστούν παρά την αποχή των δικηγόρων.
Τελικά η έδρα ανέβαλε τη δίκη, λόγω παρέλευσης του ωραρίου για τις 28 Μάρτη του 2017 αποφασίζοντας την άρση των περιοριστικών όρων για όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες, πλην ελαχίστων απόντων από τη διαδικασία.
Στην ανακατάληψη της 9ης Γενάρη 2013 συμμετείχαν 92 σύντροφοι και συντρόφισσες. Οι 91 σύντροφοι και συντρόφισσες που είχαν κληθεί να δικαστούν σήμερα  καθώς και ένας ανήλικος (εκείνη την εποχή) σύντροφος ο οποίος και καταδικάστηκε, από το δικαστήριο ανηλίκων που τον δίκασε πριν μερικούς μήνες, σε χρηματικό πρόστιμο. 

Τίποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται. Και όπως έλεγε και το πανώ που αναρτήθηκε σήμερα στα δικαστήρια από την κατάληψη Βανκούβερ Απαρτμάν "Είμαστε και θα είμαστε εδώ".

Thursday, June 09, 2016

Δίκη Πέμπτη 16 Ιουνίου 2016, 9πμ Δικαστήρια Ευελπίδων, κτήριο 8 για την ανακατάληψη της Villa Amalias

Στις 20/12/12 εκκενώθηκε από την αστυνομία η κατάληψη Villa Amalias
Επί 23 χρόνια το κτήριο στη συμβολή των οδών Αχαρνών και Χέυδεν, στέγασε αρκετούς ανθρώπους, την ουτοπία, τη δημιουργικότητα, το μεράκι πολλών ακόμα. Υπήρξε μέσα στα χρόνια, σημείο συνάντησης για πολυάριθμους νέους από την πόλη, την επαρχία, συντρόφους από όλο τον κόσμο.  Για όσους τη ζήσαμε λίγο περισσότερο, ήταν  και οι αστυνομικές εισβολές, οι δίκες, οι εμπρησμοί, οι ατέλειωτες εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης του κτηρίου, τα θεατρικά, τα πάρτι και οι punk συναυλίες, οι περιφρουρήσεις και το ξύλο στους φασίστες.
Στα χρόνια της ταξικής επίθεσης που λέμε κρίση, επικράτησε στην  πολιτική  ένας  κανιβαλισμός , με κοινωνικές ομάδες να στοχοποιούνται διαδοχικά. Τη μία οι τυροπιτάδες που δεν κόβανε αποδείξεις, ήταν υπαίτιοι για το δημόσιο χρέος και όχι οι εφοπλιστές και η εκκλησία που απαλλάσσονται  από φόρους. Την άλλη οι μετανάστες και οι οροθετικές ήταν υγειονομική βόμβα και όχι το κλείσιμο των νοσοκομείων, οι ελλείψεις προσωπικού και φαρμάκων. Τα εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις χαρακτηρίστηκαν καταχρηστικά και περικόπτονται συστηματικά. Η επίθεση στα χαμηλά εισοδήματα, έφερε πολύ κόσμο στα όρια  της απόγνωσης. Η λαϊκή δυσαρέσκεια, όποτε εκφράστηκε μαζικά, χτυπήθηκε ανελέητα. Ο κόσμος οδηγήθηκε στην ανάθεση,  διαψεύστηκε, απογοητεύτηκε και τώρα τα υπομένει όλα αδιαμαρτύρητα.
Όταν τη διαχείριση αυτής της πολιτικής ανέλαβε το τσούρμο των ακροδεξιών του Σαμαρά, ψαρεύοντας ψήφους από δεξιότερα, ήρθε και η σειρά των καταλήψεων.
Οι καταλήψεις είναι επιθέσεις του κόσμου του αγώνα που εδαφικοποιούνται. Είναι οργανωμένες συλλογικά, δοκιμάζουν ιδέες, ανάγκες και επιθυμίες στην πράξη. Περιγελούν την πρέπουσα ηθική, κοινωνούν αντίθετες στις κυρίαρχες, αξίες, περιφρονούν την αγία ιδιοκτησία . Είναι λογικό να βρίσκονται στο στόχαστρο κράτους και παρακράτους. Στην ακροδεξιά ρητορική η Villa Amalias αποτελούσε,  όπως είπε κι ο υπουργός, το αρχηγείο της ανομίας. Εκκενώθηκε με τη μέθοδο της ανώνυμης καταγγελίας, παρόλο που τα ευρήματα της αστυνομικής έρευνας ήταν γελοία (άδεια μπουκάλια μπύρας και δυο λίτρα πετρέλαιο θέρμανσης). Για τους δημοσιογράφους όμως, ετοιμαζόμασταν, σα το χριστό στο γάμο, να ετοιμάσουμε εκατοντάδες μολότωφ και να κάψουμε την Αθήνα, ήμασταν πρεζόνια και άλλα γραφικά. Η αλληλεγγύη αντιστάθηκε στη γελοιότητα, με ποικίλες παρεμβάσεις εντός και εκτός της χώρας.  
Σε αυτό το κλίμα 92 σύντροφοι/ισσες, από καταλήψεις, συλλογικότητες και άτομα, στις 9-1-13, μπήκαμε για τελευταία φορά στο σπίτι. Περάσαμε την ισχυρή αστυνομική δύναμη που φρουρούσε το κτήριο χωρίς να ανοίξει μύτη. Ζήσαμε ένα υπέροχο ξημέρωμα, με τους μπάτσους να λυσσάνε στις κλειδωμένες πόρτες κι εμάς να γελάμε με το χουνέρι που τους κάναμε. Το ίδιο έγινε και έξω. Τα παπαγαλάκια των πρωινάδικων μας έβριζαν, αλλά πολλοί τηλεθεατές έσκασαν ένα χαμόγελο. Μετά από τόση υποτίμηση και βία που είχαμε όλοι υποστεί, κάποιοι καταφέραμε να τους την κάνουμε . Πολλοί μεγαλόσχημοι ξύπνησαν στραβά εκείνο το πρωί και για  επίδειξη δύναμης, εκκένωσαν μαζί με τη βίλα, την κατάληψη Σκαραμαγκά και την κατάληψη αλληλεγγύης στα γραφεία της κυβερνώσας δημάρ. Το κίνημα της αλληλεγγύης, με όλα αυτά δυνάμωσε και οργάνωσε μια πρωτοφανή σε όγκο και παλμό πορεία, από την οποία δυστυχώς απουσιάσαμε, μια και ήμασταν ακόμα κρατούμενοι. Μείναμε με ένα χαμόγελο και δυο χαμένες καταλήψεις του κέντρου.
Οδηγηθήκαμε στη δικαιοσύνη που συντονισμένη στην περιρρέουσα κυβερνητική ατμόσφαιρα, μας απέδωσε κατηγορίες. Με την ασάφεια την ανομίας, δηλαδή όσων αμφισβητούν το νόμο χωρίς απαραίτητα να τον παραβαίνουν, που δικαιολόγησε την πρώτη εκκένωση, κατηγορηθήκαμε για διατάραξη κοινής ειρήνης και απείθεια. Αν δικονομικά δε στέκουν, δεν έχει και πολλή σημασία. Άλλωστε είναι επιδίωξή μας να διαταράσσουμε  την ειρήνη, όταν επιβάλλεται με την απειλή της κρατικής βίας και είναι στη φύση μας η απείθεια. Από τότε παραμένουμε δέσμιοι περιοριστικών όρων, παράτυπα μετά την κατάργηση του κουκουλονόμου και την μετατροπή του κακουργήματος σε πλημμέλημα. Στις 16- 6-16 δικαζόμαστε στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων.
Είναι πολλά αυτά που έχουμε χάσει τα τελευταία χρόνια, με την επέλαση του κεφαλαίου. Ενέργειες σαν αυτή της 9-1-13, είναι μια στάλα άμμος στα γρανάζια, στιγμές που δίνουν αισιοδοξία, μέχρι να κάνουμε τους κόπους και να βρούμε τους τρόπους για την ταξική αντεπίθεση. Τότε όλο και κάποιοι θα βρουν κέφι, δύναμη και υπομονή να ξαναστήσουν ένα <μεγάλο σπίτι>.
 Villa Amalias
----------------------------------------------------------
Οι καταλήψεις είναι οδοφράγματα απέναντι στον πολιτισμό της εξουσίας, της εκμετάλλευσης και την επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού.
Είναι ορμητήρια αγώνα και εργαστήρια αυτοοργάνωσης, πολιτικής ζύμωσης και αλληλοβοήθειας. Αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι των κοινωνικών και ταξικών αγώνων και είναι σημεία επικοινωνίας για τους αντιστεκόμενους και τους καταπιεσμένους. Η κατάληψη villa amalias στα 23 χρόνια του ταξιδιού της αποτέλεσε σημείο αναφοράς για το αντιφασιστικό/αναρχικό/αντιεξουσιαστικό κίνημα.
Το Δεκέμβρη του 2012 στο πλαίσιο ενός ακροδεξιού και αντιεξεγερτικού παραληρήματος το κράτος στοχοποιεί τις καταλήψεις ως εστίες ανομίας και εκκενώνει κάποιες από αυτές. Στις 20/12 το κράτος προχωράει στην εκκένωση της κατάληψης Villa Amalias. Στις 9/1/13 το πρωί 92 σύντροφοι και συντρόφισσες κινούμενοι συλλογικά και αποφασιστικά ανακαταλάβαμε το κτίριο της villas, στέλνοντας ένα μήνυμα αντίστασης και αλληλεγγύης, απέναντι στην επέλαση της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Μετά από μερικές ώρες ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας εισβάλλουν στο κτήριο και συλλαμβάνουν τους 93 αγωνιστές-στριες
Στις 16 Ιούνη δικαζόμαστε για την κίνηση της ανακατάληψης της villa amalias και δηλώνουμε οτι διαταράξαμε την πολεμική ειρήνη του καθεστώτος και παραμείναμε απείθαρχοι/-ες απέναντι στη συνθήκη έκτακτης ανάγκης και τις εξουσιαστικές επιταγές για εξατομίκευση και υποταγή.
Στο έγκλημα του αγώνα για ένα κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίαςδηλώνουμε συνειδητά συνένοχοι/-ες

ΔΙΚΗ: Πέμπτη 16 Ιουνίου 2016, 9πμ Δικαστήρια Ευελπίδων, κτήριο 8

Σύντροφοι-συντρόφισσες που συμμετείχαμε στην ανακατάληψη της Villa Amalias
-----------------------------------------
Αλληλεγγύη στους 92 διωκόμενους συντρόφους/ισσες για την ανακατάληψη της Villa Amalias
- Δίκη: 16 Ιουνίου 2016, 9 π.μ., δικαστήρια Ευελπίδων -

«Η διαρκώς κλιμακούμενη επίθεση των κυρίαρχων πάνω στα στοιχειώδη δικαιώματα και τους όρους ζωής των από κάτω της κοινωνίας συνοδεύεται από την αντίστοιχη όξυνση και κλιμάκωση της κρατικής και παρακρατικής καταστολής των αντιστάσεων. Και ιδιαίτερα εκείνων των αντιστάσεων που δεν ελέγχονται και δεν περιορίζονται από τους θεσμούς, τους φορείς και τους παράγοντες του συστήματος, αλλά εκδηλώνονται ακηδεμόνευτα, επιχειρώντας το πέρασμα από την αυθόρμητη διαμαρτυρία και αγανάκτηση των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων ανθρώπων στη συνειδητή εξέγερση και την κοινωνική επανάσταση ως μοναδική απάντηση-διέξοδο στην κρίση του συστήματος και την επίθεση της άρχουσας τάξης. Οι καταλήψεις και γενικότερα οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι είναι συγκεκριμένο κομμάτι αυτής της συνειδητής και αυτοοργανωμένης αντίστασης, και έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και την εξέλιξη των ευρύτερων κοινωνικών αγώνων τις τελευταίες δεκαετίες. Για αυτό και βρίσκονταν πάντα στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής και των παρακρατικών συμμοριών». ΛΚ 37, Γενάρης 2012
 «Η προσπάθεια για να τσακίσουν με τη βία, το φόβο και το ψέμα τις εστίες αγώνα που αποτελούν οι καταλήψεις απέτυχε οικτρά. Η ανακατάληψη της φρουρούμενης από τα ΜΑΤ Villa Amalias σήμερα το πρωί στις 7.30 από δεκάδες αγωνιστές και αγωνίστριες, κατεξευτέλισε την κρατική καταστολή. Τα αδέρφια μας που ανακατέλαβαν τη Villa Amalias και κατέλαβαν τα κεντρικά γραφεία της ΔΗΜΑΡ έστειλαν ηχηρά μηνύματα σε πολλές κατευθύνσεις: στο κράτος ότι ματαιοπονεί αν ελπίζει ότι θα υποτάξει τις κοινωνικές αντιστάσεις και σε όλους τους αγωνιζόμενους ανθρώπους, εργαζόμενους, άνεργους, νεολαίους ότι τίποτα δεν είναι μη αντιμετωπίσιμο εκεί που υπάρχει το δίκιο και η βούληση του αγώνα και ότι ο εχθρός, όσο ισχυρός και αν φαίνεται, δεν είναι ανίκητος».ΛΚ37, 9 Γενάρη 2013

Οι καταλήψεις, ως αναπόσπαστο κομμάτι των αυτοοργανωμένων κοινωνικών και ταξικών αγώνων αλλά και ως ορατά σημεία αναφοράς του αναχικού/αντιεξουσιαστικού κινήματος, αποτέλεσαν έναν από τους κυριότερους στόχους της αντιεξεγερτικής εκστρατείας του κράτους. Η παραγγελία που εξέδωσε μετά την κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη του '08 ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδάς για την καταστολή και εκκένωση των κατειλημμένων χώρων πανελλαδικά εξέφραζε τον πυρήνα της κρατικής πολιτικής με στόχο την  εξουδετέρωση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, ως βασική προτεραιότητα για την ανεμπόδιστη συνέχιση και επίταση της κρατικής και καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.
Αυτή είναι η ευρύτερη συνθήκη μέσα στην οποία χτυπιούνται και εκκενώνονται από κατασταλτικές δυνάμεις από το καλοκαίρι του 2011 κατειλημμένοι χώροι αγώνα σε όλη την επικράτεια. Το χειμώνα του 2012-13 το κράτος κλιμάκωσε την επίθεσή του με τις εισβολές και εκκενώσεις της κατάληψης Villa Amalias το Δεκέμβρη του 2012 και της κατάληψης Πατησίων & Σκαραμαγκά το Γενάρη του 2013, ενώ στις 15 Γενάρη του 2013 ειδικές κατασταλτικές μονάδες εισβάλουν στην κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37.
Απέναντι σε αυτή την γιγαντιαία αστυνομική και κατασταλτική επιχείρηση αναπτύχθηκε ένα πλήθος πρωτοβουλιών και κινήσεων αντίστασης και αλληλεγγύης στις καταλήψεις από πολιτικές, ταξικές, κοινωνικές αυτοοργανωμένες δομές και συλλογικότητες. Κορυφαία στιγμή αυτών των κινητοποιήσεων αποτέλεσε η πορεία αλληλεγγύης στις καταλήψεις στις 12 Γενάρη του 2013, όπου συμμετείχαν περισσότεροι από δέκα χιλιάδες διαδηλωτές, η οποία ανάδειξε πως η κινηματική συνάντηση και σύνδεση των αντιστάσεων μπορούν να δημιουργήσουν ένα πλατύ μέτωπο αγώνα απέναντι στους κρατικούς σχεδιασμούς. Η απόλυτα επιτυχημένη αιφνιδιαστική κίνηση  ανακατάληψης της φρουρούμενης από τα ΜΑΤ Villa Amalias το πρωί της 9ης Γενάρη από 93 συντρόφους και συντρόφισσες έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα. Η μαχητική αυτή πρωτοβουλία έκανε ξεκάθαρο στο κράτος πως οι καταλήψεις δεν παραδίνονται, και ταυτόχρονα ενέπνευσε και ενθάρρυνε τους αντιστεκόμενους.
Η δίκη των 92 διωκόμενων συντρόφων/ισσών για την ανακατάληψη της Villa Amalias, που έχει οριστεί για της 16 Ιουνίου 2016, αποτελεί ένα ακόμα πεδίο αγώνα για την πολιτική και κοινωνική υπεράσπιση των καταλήψεων και συνολικά των αυοοτοργανωμένων κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων που  συνεχίζουν να βρίσκονται στο στόχαστρο της κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας. Άλλωστε, οι πάγιες στοχεύσεις του κράτους και των αφεντικών απέναντι συνολικά στους αγωνιζόμενους συναντιούνται σήμερα με τις επιλογές μιας κυβέρνησης που παρουσιάζεται ως «δικαίωση» αγώνων που προηγήθηκαν, επιχειρώντας την εξουδετέρωση των αντιστάσεων μέσα από την καπήλευση, την αφομοίωση και την ενσωμάτωσή τους, καθώς και με την εχθρότητά της απέναντι σε όσους εξακολουθούν να αγωνίζονται από τα κάτω ενάντια στη λεηλασία της ζωής τους.
Η δίκη για την ανακατάληψη της Villa Amalias αποτελεί επίσης σημείο της αντιπαράθεσης με το ειδικό κατασταλτικό οπλοστάσιο του κράτους. Κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας των πολιτικών κρατούμενων την άνοιξη του 2015 ενάντια σε αυτό το κατασταλτικό οπλοστάσιο, πολλοί από τους συντρόφους/ισσες που διώκονται και για την ανακατάληψη της Villa Amalias προχώρησαν σε δημόσιες δηλώσεις πολιτικής ανυπακοής ενάντια στον κουκουλονόμο και στο ειδικό καθεστώς ομηρίας στο οποίο βρίσκονται εξαιτίας της παραπομπής τους για κακούργημα με βάση τον νόμο «για την τέλεση πράξεων με καλυμμένα χαρακτηριστικά», αρνούμενοι να δηλώνουν παρουσία στα αστυνομικά τμήματα, όπως ορίζει ο περιοριστικός όρος που τους έχει επιβληθεί αντί της προφυλάκισής τους. Όσον αφορά τον κουκουλονόμο, καταργήθηκαν οι περισσότερες διατάξεις του, πράγμα που κερδήθηκε χάρη στον αγώνα μέσα και έξω από τις φυλακές, μέρος του οποίου αποτελεί και η κίνηση πολιτικής ανυπακοής. Ωστόσο, οι περιοριστικοί όροι που έχουν επιβληθεί σε όσους διώχθηκαν με τον καταργημένο πλέον κουκουλονόμο εξακολουθούν να ισχύουν όσο παραμένουν υπόδικοι, με αποτέλεσμα να παρατείνεται και να λειτουργεί εκβιαστικά πάνω τους αυτή η εκδικητική και ιδιότυπη μορφή ομηρίας.
Από την πλευρά μας, ως καταληψίες της Λέλας Καραγιάννη 37, συνεχίζουμε να υπερασπιζόμαστε τις αυτοοργανωμένες κινηματικές δομές ενάντια στις επιθέσεις του κράτους, των φασιστών και των μαφιών, έχοντας την αντίληψη πως όταν ένας χώρος αγώνα χτυπιέται τότε πλήττονται συνολικά οι  αντιστάσεις των από τα κάτω και πως η υπεράσπιση των χώρων μας είναι αναπόσπαστο κομμάτι των ευρύτερων πολιτικών, κοινωνικών και ταξικών αγώνων που αναπτύσσονται ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα. Εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στους 92 διωκόμενους συντρόφους/ισσες για την ανακατάληψη της Villa Amalias, όπως και σε όλες τις καταλήψεις, τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και τους αυτοοργανωμένους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. 
ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ 
– ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Σύντροφοι από την ΛΚ37 που συμμετείχαν στην ανακατάληψη της Villa Amalias
Κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37
 8 Ιούνη '16